Samuel Meyerson

Samuel Meyerson urodził się 23 października 1851 roku w Płońsku, w rodzinie żydowskiej Józefa i Zofii. Uczył się w gimnazjum w Toruniu, a ukończył je w Warszawie w 1869 roku, otrzymując złoty medal. Studiował medycynę na wydziale lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego; tytuł lekarza uzyskał w 1874 roku. W latach 1878-1882 był asystentem na oddziale wewnętrznym Szpitala Ujazdowskiego. W 1882 roku kształcił się w laryngologii w Wiedniu i Paryżu, po czym rozpoczął praktykę w Warszawie.

Należał do pierwszych polskich laryngologów. W latach 1890-1896 pracował w ambulatorium laryngologicznym Szpitala dla Dzieci im. Bersonów i Baumanów. Przewodniczył Sekcji Otolaryngologicznej Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego, działał także w instytucjach zajmujących się opieką i edukacją. Publikował prace dotyczące między innymi chorób nosa, ucha i krtani; wymienił go Adam Politzer w swojej historii otologii z 1907 roku. Od 1882 roku był żonaty z Rachelą z domu Eliasberg. Mieli dwoje dzieci, Ignacego i Helenę. Meyerson zmarł 14 października 1939 roku w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Samuel Meyerson” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.