Ludwik Sztyrmer

Ludwik Sztyrmer, polski prozaik, powieściopisarz, poeta i krytyk literacki, urodził się 30 kwietnia 1809 roku w Płońsku. Był synem lekarza wojskowego Ludwika Sztyrmera i Julianny Linkowskiej. Ukończył korpus kadetów w Kaliszu oraz Szkołę Wojskową Aplikacyjną w Warszawie. Brał udział w powstaniu listopadowym; w 1831 roku dostał się do niewoli rosyjskiej i został zesłany do Wiatki. Rok później wstąpił do armii rosyjskiej, a następnie studiował w akademii wojskowej w Petersburgu. Osiągnął stopień generała-lejtnanta.

Literacko debiutował w 1841 roku opowiadaniem „Pantofel. Historia mojego kuzyna”. Kolejne utwory publikował pod nazwiskiem żony, Eleonory Sztyrmer. W jego prozie ważne miejsce zajmowały psychika człowieka, obsesje i szaleństwo; pisał również utwory z elementami fantastycznymi. Do jego publikacji należą między innymi „Frenofagiusz i Frenolesty”, „Dusza w suchotach” oraz „Czarne oczy”. Po 1859 roku tworzył wyłącznie fachowe prace z dziedziny wojskowości, po rosyjsku. Zmarł 4 czerwca 1886 roku pod Wilnem.

Na podstawie artykułu „Ludwik Sztyrmer” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.